“উদ্বেগৰ পৰা অশান্তিলৈ: শ্বিলঙ সংঘাৰ ঐতিহাসিক পটভূমি”

শ্বিলঙ–মেঘালয়া সংঘাৰ ইতিহাস উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ কাহিনীত বিশেষ স্থান দখল কৰি আছে। মূলতঃ এই সংঘাৰ কেন্দ্ৰত আছে জাতি, ৰাজনীতি, আৰু ভূমিৰ ওপৰত অধিকাৰ। মেঘালয়াৰ খাছি, গাৰো আৰু জেইণ্টীয়া জনজাতিৰ সৈতে বৃহৎ অসমীয়া জনসংখ্যাৰ সম্পৰ্ক বহুদিন ধৰি তীব্ৰ উত্তেজনাপূৰ্ণ। বিশেষকৈ ১৯৭২ চনত মেঘালয়াই পৃথক ৰাজ্য হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰাৰ আগৰ আৰু পাছৰ সময়চোৱাত এই উত্তেজনা স্পষ্ট। কিন্তু এই সংঘাৰ হঠাৎকৈ হোৱা ঘটনা নহয়। ই ব্ৰিটিছ ঔপনিবেশিক সময়ৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল, যেতিয়া চৰকাৰী বিষয়াসকলে সীমান্ত নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল, কিন্তু স্থানীয় জনসংখ্যা আৰু সংস্কৃতিক প্ৰভাৱ নধৰি। শ্বিলঙ, যি পূৰ্বৰ অসমৰ ৰাজধানী আছিল, বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মিলনস্থল হৈ পৰিছিল। কেতিয়াবা ইয়াত সহযোগিতা হ'লেও, কেতিয়াবা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাও দেখা গৈছিল।

২০ শতিকাৰ মাজভাগত মেঘালয়াৰ পৃথক ৰাজ্য দাবী শক্তিশালী হ'ব ধৰিলে। খাছি, গাৰো আৰু জেইণ্টীয়া জনজাতিয়ে নিজৰ সংস্কৃতি, পৰম্পৰা, আৰু ভূমিৰ সংৰক্ষণৰ বাবে আগবাঢ়িছিল। অসমৰ প্রশাসনিক নিয়ন্ত্ৰণত থকা মানে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা হেৰাব বুলি ভয় হৈছিল। স্থানীয় সম্পদ আৰু পৰম্পৰাগত নিয়ম-নীতি হেৰাই যোৱাৰ আশংকা তীব্ৰ হৈছিল। অসম চৰকাৰৰ ভাষা, প্ৰৱাস, আৰু সম্পদ বণ্টনৰ নীতি লোকক অধিক বিৰক্ত আৰু বিচ্ছিন্ন বোধ কৰাইছিল।

১৯৬০ চনৰ সময়ছোৱাত পৰিস্থিতি আৰু গৰম হ'ল। এই জনগোষ্ঠীৰ ৰাজনৈতিক দল আৰু ছাত্ৰ সংগঠনসমূহ সংগঠিত হ'ব ধৰিলে। ভূমি দখল, সম্পদৰ শোষণ, আৰু অসম চৰকাৰত সীমিত প্ৰতিনিধিত্বৰ দৰে সমস্যা সম্বোধন কৰিবলৈ তেওঁলোকে জনসাধাৰণক জড়িত কৰিলে। শ্বিলঙৰ চাৰিওফালে উত্তেজনা বৃদ্ধি হ'ল, অসমীয়া বসতি আৰু স্থানীয় জনগোষ্ঠীৰ মাজত সংঘৰ্ষ দেখা দিলে। দুয়ো পক্ষৰ ইতিহাস আৰু সংস্কৃতিৰ ওপৰত আধাৰ ৰাখি দাবী তুলিছিল। প্ৰতিবাদ, সমাবেশ আৰু সময়ে সময়ে হিংসা প্ৰদৰ্শন দেখুৱালে যে শাসন ব্যৱস্থা শান্তি ৰক্ষা কৰিবলৈ ব্যৰ্থ হৈ আছে।

মেঘালয়াই ১৯৭২ চনত অসমৰ পৰা পৃথক ৰাজ্য হৈ আত্মপ্ৰকাশ কৰিলে, কিন্তু সকলো সমস্যাৰ সমাধান হোৱা নাছিল। শ্বিলঙ ৰাজধানী হৈ থাকিল, কিন্তু পূৰ্বৰ ক্ষতবোৰ আঁতৰ হোৱা নাছিল। ভূমি, প্ৰৱাস, সম্পদ আৰু ৰাজনৈতিক অধিকাৰ লৈ সংঘৰ্ষ অব্যাহত আছিল। মূখ্য সমস্যাটো আছিল—স্থানীয় অধিকাৰ সংৰক্ষণ কৰাৰ লগতে বিভিন্ন জনগোষ্ঠী একত্ৰিত কৰিব পাৰি কিদৰে। এই বিষয় এতিয়াও অঞ্চলৰ জীৱনলৈ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে।

বছৰ দৰেই চৰকাৰে বিভিন্ন উদ্যোগ গ্ৰহণ কৰিছে। স্থানীয় সংস্কৃতি সংৰক্ষণ, প্ৰৱাস নিয়ন্ত্ৰণ, আৰু শাসনত উত্তৰদায়িত্ব বঢ়োৱা নীতি আনে। কিছুমান সফল হ'ল, কিছুমান ব্যৰ্থ হ'ল। শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ, খোলা আলোচনা, আৰু জনগোষ্ঠীৰ মাজত সহযোগিতা দীঘলীয়া শান্তিৰ বাবে অত্যন্ত জৰুৰী বুলি সকলোৱে স্বীকাৰ কৰে।

সেয়ে, শ্বিলঙ–মেঘালয়া সংঘাৰ কেৱল মানচিত্ৰৰ সীমান্তৰ সমস্যাই নহয়। ই দেখুৱায় যে বিভিন্ন জনগোষ্ঠী একেলগে বাস কৰা ঠাইত শাসন কৰা কিমান কঠিন। ইতিহাস আৰু ঔপনিবেশিক সিদ্ধান্তৰ প্ৰভাৱক উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰি। আজি মেঘালয়াই আগৰ তুলনাত শান্তিপূৰ্ণ অৱস্থা উপভোগ কৰিলেও, এই সংঘাৰৰ শিক্ষাই উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নেতাসকলৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ আৰু একতা সংৰক্ষণৰ দিশত গভীৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে। বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয়ে একেলগে শান্তিপূৰ্ণভাবে বাস কৰিবলৈ তৎপরতা আৰু সংযম জৰুৰী।