"স্থাপনা নেতৃত্ব: আমেৰিকাৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি জৰ্জ ৱাশিংটন"

জৰ্জ ৱাশিংটন আমেৰিকান ইতিহাসত সত্যিই বহুতেই বিশেষ ঠাই লৈছে। দেশটোক আৰম্ভণিৰ সন্দিগ্ধ সময়বোৰত দক্ষতাৰে আগবঢ়োৱা নেতা হিচাপে আজিও লোকেযনে তেওঁক সোঁৱৰণ কৰে। ১৭৩২ ফেব্ৰুৱাৰী ২২ তাৰিখে ভাৰ্জিনিয়াৰ ৱেষ্টম’ৰলেণ্ড কাউণ্টিত জন্ম হোৱা ৱাশিংটন কোনো দিগন্ত প্ৰদৰ্শন কৰা পৰিয়ালৰ পৰা নোহোৱা সত্ত্বেও নিজৰ প্ৰতিভাৰ জৰিয়তে ওপৰলৈ উঠি আহিছিল। ভাৰ্জিনিয়া মিলিছা আৰু ফ্ৰেঞ্চ-ইণ্ডিয়ান যুদ্ধত তেওঁ নিজকে প্ৰমাণ কৰিছিল, যদিও তেওঁৰ জীৱনৰ আসল মোড় পৰিবর্তন অহা কৰিছিল পিছত। আমেৰিকান বিপ্লবী যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে সকলোৰে চকু তেওঁৰ ওপৰত পৰে।

১৭৭৫ চনত কংগ্রেছৰ দ্বাৰা Continental Army-ৰ Commander-in-Chief হিচাপে দায়িত্ব লওঁতেই তেওঁ উপযুক্ত সৈন্যদল পোৱা নাছিল—অভ্যাষ্ট্ৰিত, কম সহায়-সম্পদ থকা সেনাবাহিনী মুখামুখি আছিল সেই সময়ৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী সাম্ৰাজ্যৰ। কিন্তু ৱাশিংটনে পিছলৈ নুহঁতেন। তেওঁৰ দৃঢ়তা আৰু চতুৰতাৰ ফলত উপনিবেশসমূহে আটাইতকৈ কঠিন সময়বোৰ পাৰ হ’ব পাৰিলে। ভেলি ফ’ৰ্জৰ দুঃসহ শীতকাল হোক বা ইয়র্কটাউনৰ বিজয়—তেওঁৰ নেতৃত্বে অসম্ভৱকো সম্ভব কৰি তুলিছিল। লোকক প্ৰেৰণা দিব পাৰাৰ অনন্য ক্ষমতা আছিল তেওঁৰ।

যুদ্ধৰ পিছত বহু লোক মাত্ৰাই ভাবিছিল যে ৱাশিংটনে ক্ষমতা অধিক লৈ লৈ, হয়তো ৰজা হোৱাৰো পথ নিৰ্বাচন কৰিব। কিন্তু তেওঁ তেনে নকৰে। সমস্ত মান-সম্ভ্ৰান্ত ত্যাগ কৰি তেওঁ নিজৰ বাসগৃহ Mount Vernon-লৈ ঘূৰি যায়। এই সিদ্ধান্তই দেখুৱাইছে যে তেওঁ গণতন্ত্রত বিশ্বাস কৰিছিল আৰু সঠিক উদাহৰণ স্থাপন কৰিবলৈ ইচ্ছুক আছিল। কিন্তু দেশ তেওঁৰ পৰা সহজে আঁতৰি যোৱাৰ সকলো সুযোগ নাছিল। Articles of Confederation ভঙি পৰাৰ পৰাই দেশৰ সকলো নেতাই তেওঁক ঘূৰি আহিবলৈ বিচাৰিলে। ১৭৮৭ চনৰ Constitutional Convention-ত তেওঁ সভাপতি হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰি শক্তিশালী চৰকাৰ গঢ়াৰ পথ প্ৰসস্ত কৰিলে।

১৭৮৯ চনত তেওঁ একমতিত দেশৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতিৰূপে নিৰ্বাচিত হোৱাটো কোনোবাই অচিন্ত্য বুলি মানি নাছিল। লোকৰ বিশ্বাস আৰু ভৰসা তেওঁৰ ওপৰত অদম্য আছিল। ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে তেওঁ বহু আগ্ৰগণ্য পৰম্পৰা স্থাপন কৰিলে—প্ৰথম কেবিনেট গঠন, কাৰ্যনির্বাহী শাখাৰ ভূমিকা স্পষ্টকৰণ, আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ঐক্যৰ ধাৰণাৰ বিকাশ।

ৱাশিংটনে জানিছিল যে সেই সময়ৰ আমেৰিকা এতিয়াই বিদেশী দেশৰ জটিল মিত্ৰতা বা সংঘাতত জড়াই যাব নোৱাৰে। সেইবাবে তেওঁ নিৰপেক্ষ নীতি অনুসৰণ কৰিলে, দেশটোক নিজে নিজে দৃঢ়ভাৱে থিয় হৈ উঠিবলৈ সময় দিয়াটো লক্ষ্য ৰাখি। তেওঁৰ Farewell Address আজিও উদ্ধৃত হ’ব, কাৰণ তাত ৰাষ্ট্ৰীয় ঐক্য, নৈতিকতা আৰু নেতাৰ দায়িত্ব বুজাই দিয়া হৈছে।

দুটি কাৰ্যকাল সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ৱাশিংটনে পুনৰ ইতিহাস সৃষ্টি কৰিলে—তেওঁ ক্ষমতা আঁকোৱালি ধৰি নাথাকাকৈ নিজে আজিৱন ৰাত্ৰি Mount Vernon-লৈ ঘুৰি যায়। কোনো নাটক নোহোৱা, কোনো দ্বন্দ্ব নোহোৱা—মাত্ৰ এটা শক্তিশালী বাৰ্তা: নেতা হোৱাৰ লগতে সঠিক সময়ত আঁতৰি যাব জানিব লাগিব।

১৭৯৯ চনত মৃত্যুৰ আগলৈ তেওঁ Mount Vernon-তেই শেষ দিনবোৰ কটালে। “জাতিৰ পিতৃ” বুলি তেওঁক কোৱা হৈছে কেৱল যুদ্ধ জিকাৰ বাবে নহয়; তেওঁৰ সততা, দেশপ্ৰেম, আৰু দেশক সৰ্বাগৰে আগত ৰাখাৰ মানসিকতাই তেওঁক প্রকৃত অৰ্থত আমেৰিকান চেতনাৰ প্ৰতিমূর্তি কৰি তুলিছে।