বিশ্বৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ স্মাৰক বুলি কোৱা হলে মানুহে সাধাৰণতে তাজমহলকেই আগত ৰাখে। ই প্ৰেম, সৌন্দৰ্য আৰু উৎকৃষ্ট স্থাপত্য-দক্ষতাৰ এক স্থায়ী প্ৰতিক ৰূপে দণ্ডায়মান। ভাৰতৰ আগ্ৰাত যমুনা নদীৰ কাষত অৱস্থিত এই ঐতিহাসিক স্থানখনে প্ৰতি বছৰে লক্ষ লক্ষ পৰ্যটকক আকৰ্ষণ কৰে। ইয়াৰ সৌন্দৰ্য, নম্ৰতা আৰু ইয়াৰ পিছৰ প্ৰেমৰ কাহিনীয়ে সকলোকে মোহিত কৰি তোলে।
১৬৩২ চনত মোগল সম্ৰাট শ্বাহজাহানে তেওঁৰ পত্নী মুমতাজ মহালৰ স্মৃতিত তাজমহল নিৰ্মাণৰ আদেশ দিয়িছিল। তেওঁৰ চৌদশ সন্তানৰ জন্মৰ সময়ত মুমতাজৰ মৃত্যুৱে সম্ৰাটক গভীৰ দুখত পৰাই দিছিল। তেওঁ এজন পত্নীৰ প্ৰতি তেওঁৰ গভীৰ মৰম আৰু স্মৃতি চিৰদিন ৰাখিব পৰা দৰবৰ প্ৰতীক হিচাপে এই স্মাৰক গঢ়ি তুলিব বিচাৰিছিল। তাৰ পিছতেই এটা বিশাল স্তৰৰ নির্মাণ-কাৰ্য আৰম্ভ হ’ল। ভাৰত, পাৰ্সিয়া আৰু মধ্য এচিয়াৰ পৰা অহা বিশ হাজাৰতকৈও অধিক শ্রমিক, কৰ্মী আৰু শিল্পী একচেটিয়াভাৱে ২০ বছৰতকৈ বেছি সময় ধৰি কাম কৰি এই স্মাৰকটো সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। শেষত তেওঁলোকে এনে এবিধ সৃষ্টি কৰিলে, যাক আজিও মানুহে মানৱ সভ্যতাৰ আটাইতকৈ অদ্ভুত স্থাপত্য কৃতিত্বৰ এটা বুলি গণ্য কৰে।
তাজমহলে কেৱল ইয়াৰ মৰমৰ কাহিনীৰ বাবেহে নহয়, ইয়াৰ নকশাৰ বাবেও সকলোৰে মন জিকিবলৈ সক্ষম। সম্পূৰ্ণ স্মাৰকটো শুভ্ৰ মকৰানা সেউজীয়াৰ পৰা খোদাই কৰা। পোহৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ইয়াৰ ৰং সলনি হৈ যায়—প্ৰভাতত পিঙুলি, দিনত প্ৰকৃত শুভ্ৰ, আৰু চাঁদনি নিশাত ৰূপালি। এই ৰঙৰ পৰিৱৰ্তনে তাক এটা জীৱন্ত সৃষ্টি যেন অনুভৱ কৰায়, যাৰ সৌন্দৰ্য প্ৰতিটো মুহূৰ্ততেই নতুন ৰূপে ফুটি উঠে। পিয়েত্ৰা দুৰা নামেৰে জনাজাত সূক্ষ্ম শিলাৰ অলংকাৰে বিভিন্ন মূল্যৱান আৰু অর্ধ-মূল্যৱান পাথৰৰে ফুল আৰু জ্যমিতিক আকৃতি সাজি তোলা হৈছে। কেন্দ্ৰস্থ বিশাল গুম্বজ, চাৰিটা মিনাৰ, উদ্যান আৰু জলোদ্যান — সকলোতে সমমিতিৰ উৎকৃষ্ট প্ৰতিফলন দেখা যায়। মোগল স্থপতিসকলৰ পার্সীয়, ভাৰতীয় আৰু ইচ্ছলামী শৈলীৰ মনোৰম মিশ্ৰণে তাজমহলক এনে অনন্যত্ব দিছে।
তাজমহলৰ চাৰিপাশে বিখ্যাত চাৰবাগ উদ্যান আছে, যাৰ পৰিকল্পনা প্ৰাচীন পাৰ্ছীয় শৈলীত কৰা, যাক স্বৰ্গৰ প্রতীক মানা হয়। দীঘল মাৰ্বেল নদীৰ দৰে দেখা পথটোত তাজমহলৰ প্ৰতিফলন প্ৰত্যেক গঁঠনিৰ চকুত অনন্য দৃশ্য সৃষ্টি কৰে। কাছলৈ যোৱাতেই ইয়াৰ বিশালত্ব আৰু সৌন্দৰ্য অধিককৈ অনুভৱ হয়—বিশ্বৰ খুব কম স্থানতেই এনে অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব পাৰি।
তাজমহল কেৱল এটা সুন্দৰ স্মাৰক নহয়, ই মোগল সাম্ৰাজ্যৰ কালীন সংস্কৃতি, কৌশল আৰু শৈল্পিক প্ৰতিভাৰ সৰ্বোচ্চ নিদৰ্শন। ইয়াৰ নিৰ্মাণ সেই সময়ৰ শিল্প, প্ৰযুক্তি আৰু নগৰ পৰিকল্পনাৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ। ১৯৮৩ চনত ইউনেস্কে তাক বিশ্ব ঐতিহ্য স্থান হিচাপে ঘোষণা কৰি ইয়াৰ মাহাত্ম্য সমগ্ৰ বিশ্বৰ কাষলৈ উলিয়াই আনিছিল। আজিও তাজমহল কেৱল অতীতৰ ইতিহাস নহয়, ই ভাৰতৰ বৈভৱ, সংস্কৃতি আৰু অনুপ্ৰেৰণাৰ এক অমূল্য উৎস।
এতিয়া শতাব্দী অতীত হোৱাৰ পাছতো তাজমহলে দেখুৱাই আহিছে যে প্ৰেমে এনে সৃষ্টি কৰিব পাৰে, যি চিৰকাল বাচি থাকে। ইয়াৰ মৰমৰ গভীৰতা, সুনিশ্চিত স্থাপত্য আৰু মৰমজনক পৰিৱেশই তাজমহলক বিশ্বৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় স্মাৰকৰ স্বীকৃতি আগৰ দৰে আজিও অটুট ৰাখিছে। ই সকলো যুগক অতিক্ৰম কৰি মানুহৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰি থাকে।
